Θυσία στην αγάπη,στο βωμό της σιωπής ...!

Νταβιγλάκη Πόπη Και εκεί που λες δόξα το Θεό, και νομίζεις ότι έχει μπει η ζωή σου σε μία σειρά... τσουουπ...σε περιμένει η ειρωνεία στη γωνία... ξεδιπλώνωντάς σου μία εμπεριστατωμένη αλήθεια ναα..! Και χάνεις τη Γη από τα πόδια σου....   Χουχουλίαζεις στο κρεβάτι σου,και θες να κλειδώσεις το μυαλό σου,να σκοτώσεις τις σκέψεις σου,να σταματήσεις και να γυρίσεις το χρόνο στην πριν ίσως όχι, άνω κάτω ζωή σου όπως νόμιζες... Τα νιώθω θάλασσα, η οργή κύματα,βουλοπλές στην αλήθεια που θαύμαζες πάντα, που τώρα όμως μαχαίρι δίκοπο μοιάζει, φονιάς... και τώρα πώς θα διαχειριστείς το φιάσκο της μοίρας σου?? Πώς θα προστατέψεις άτομα που αγαπάς? Που είναι η δύναμη τη την έκλεψε? Πως να χτυπήσεις τον εαυτό σου στον ώμο λέγοντάς του και τι έγινε ρε φίλε? πρώτη φορά βαδίζεις πάνω σε καρφιά?πρώτη φορά γίνονται στάχτη όσα ονειρεύτηκες??θα το περάσουμε και αυτό... Πώς όταν δε σου έχει μείνει ένα κομμάτι Γης να πατήσεις επάνω.... που μοιάζεις φύλλο φθινοπωρινό,χλωμό στην οργή του άνεμου που κάποτε σου έδινε ζωή,και με το φυσημά του εσύ τράγούδαγες, θροϊζοντας ξένοιαστα..! Έτσι αντί μυαλό κλειδώνεις λέξεις, εξηγήσεις,αιτίες...Θανατώνεις στιγμές, θάβοντάς της μαζί με τα όνειρα.... Προτιμάς να υποστείς την οργή του ανέμου παρά να πληγώσεις ότι αγάπησες και αγαπάς... Απορώ ποιος έχει μεγαλύτερη δύναμη τελικά? Ο Θεός που θυσίασε το Γιο Του για να διδάξει εμάς την αγάπη, ή η Μοίρα???  Το δίκιο σου... Θυσία στην αγάπη,στο βωμό της σιωπής ...!