Νταβιγλάκη Πόπη 19/ 12/ 20014

Χάρτινες βαρκούλες τα όνειρα...μέσα από ματάκια παιδικά .....ξεγέλασμα σαν και τα παραμυθία που τους λέμε πριν κοιμηθούν...έτσιι... παιδιά είναι και τα συναισθήματα... τι νομίζεται?? που όμως παρηγορούν εμάς τους ενήλικες...βάλσαμο ψυχής που έλεγε και η γιαγιάκα μου... παρθενικό το ταξίδι τους αλλά ποτέ χωρίς πειρατές...μάγους νεράιδες... πώς να υλοποιηθούν??παιδάκι μου μου έλεγε... έχεις δει ποτέ νεράιδα? με ρώταγε.. όχι της έλεγα με


αφέλεια αλλά και με μουτζούφλικη όψη..σαν και τον αγουροξυπνημένο άνθρωπο...και τι με νοιάζει της απαντούσα.... εγώ θα τα πραγματοποιήσω τα όνειρά μου ...αχχ άκουγα ξανά.. εσένα προστατεύω ψυχή μου.αχχ! μια ζωή το πιο ονειροπόλο το πιο φαντασιόπληκτο ήσουν... έχεις φτιάξει τον δικό σου κόσμο...έχεις προσαρμοστεί σε παιδιάστικα οράματα και έχεις κολλήσει εκεί...και εγώ φοβάμαι ότι δεν θα κλάψεις σαν και μια γρατζουνιά στο γονάτο.. μεγαλώνοντας η πληγή θα είναι πιο μεγάλη..αυτό δε θέλω να δω...ξύπνααααα....δεν θέλω της έλεγα...είμαι καλά εδώ..δε μου αρέσει ο κόσμος σας...αναγκαστικά ζω σε αυτόν...όμως δεν μπορείτε να μου στερήσετε το δικαίωμα ...να ονειρεύομαι και να ελπίζω...Ελπίζω λοιπόν μεγάλωσα..... (γερνάω)... στο σώμα δεν επιτρέπω παραπέρα.. και όμως ακόμα ονειρεύομαι και ελπίζω..ελπίζω στο παιδί που ο κάθε άνθρωπος κρύβει μέσα του... ελπίζω στις συναισθηματικές αξίες... και στους νόμους που μας διδάσκει η φύση..ελπίζω στην ακεραιότητα του κάθε ενός από εμάς... χωρίς βραβείο... χωρίς έπαθλο.. πιστεύοντας ότι λίγο πριν τον ύπνο αναθεωρούμε.... και ας μη ζητήσουμε συγνώμη...προσπαθούμε τουλάχιστον να μη προκαλέσουμε άλλες πληγές...ελπίζω στην αλήθεια και ας με έχει πληγώσει περισσότερο από το ψέμα..δεν είμαι καλή όχι δεν είμαι όμως και αφελής.. και αν είμαι.. είμαι επιλεκτικά ... σίγουρα όμως είμαι αρχηγός στον κόσμο τον δικό μου...και εκεί λοιπόν ...δεν ανταγωνίζομαι...δεν με ενδιαφέρουν οι νίκες...και αδιαφορώ για τις ήττες..!!