Νταβιγλάκη Πόπη
Είναι και κάτι νύχτες… μα κάτι νύχτες..σαν πάπλωμα βαρύ
….που η μοναξιά στις τυλίγει γύρο σου σαν φασκιά… που ο ουρανός θαρρείς πως κατεβαίνει
πέντε μόλις εκατοστά πάνω από το κεφάλι σου… άστερος και αυστηρός…. που σου ανοίγει την ψυχή σου
σε παρελθόντα χρόνο… εκεί λοιπόν ένα φως
φαίνεται λες από μακριά… ίσα που φαίνεται …το φεγγαράκι της συνείδησης ..ετσι
το ονόμασα..!! αχνοφαίνεται …τα συναισθήματα στήνουν χορό… σε ένα γλέντι προς
τιμή των αναμνήσεων… το νέκταρ των αισθήσεων…!
