Κι αν σου ξεφύγει και ένα ωχ....γέλιο το βλέπουν........

Εμ γιατί δεν ντύνουν με διαμάντια την Ψυχή τους που να την τοποθετούν έπειτα σε βιτρίνα με μία φωτεινή επιγραφή,που θα λέει....

εδώ πωλούνται συναισθήματα αισθήματα ,λογιό λογιό, υποσχέσεις ,αξίες ,ιδέες παχιά μεγάλα λόγια...
ακόμα και αγάπη έρωτας...δανεικά όλα... στην ουσία λειτουργεί σαν το ενεχυροδανειστήριο ένα πράμα...ο τόκος τσούζι ανάλογα....τον χρόνο...με την ώρα, με τη μέρα, με το μήνα,με το χρόνο,ακόμα και με τα χρονιά γιατί όχι...υποχρεούσε να ξεχρεώσεις με δάκρυα.. θες δε θες, αφού είσαι τέτοιο κορόιδο... αφού εσύ δε πουλάς ούτε δανείζεις καλά να πάθεις...και καλά εσύ είσαι ηλίθια ειλικρινής μη βάλεις ταμπέλα, άλλα να..σε ένα κομματάκι τόσο δα της ψυχής σου δε μπορείς να το ζωγραφίσεις έστω αμυδρά...όχι πως θα γλιτώσεις όχι, να απλά να το πάρεις απόφαση και να το συνηθίζεις λίγο λίγο, που να μη σου έρχεται σαν κεραμίδα κάθε φορά στο κεφάλι....και που ξέρεις ίσως βάλεις μυαλό...και δε σε φτάνει όλο αυτό...μόνο κάνεις κάθε φορά και μετάνοια... καθώς μαζεύεις πέτρες για να καθαρίσεις το δρόμο να περάσουν οι άλλοι ανεμπόδιστοι...να φτάσουν τα όνειρά τους , κάνοντας χαλί τα δικά σου μη τύχη και σκουντουφλίσουν και ματώσουν κανένα γόνατο...τόσο ηλίθια... και όλα αυτά την ώρα που είσαι αραγμένη επάνω στο αφράτο συννεφάκι σου ατενίζοντας το μέλλον σου.... άγρια πτώση, απότομη, και από κει που βρίσκεσαι στο συννεφάκι σου...μάντεψε.... δεν καταλήγεις σκιάς στη Γη...παρά σε ένα τεντωμένο σκοινί...που αρκεί όμως.. ένα σάλτο μικρό να φτάσεις το συννεφάκι σου πάλι...και όμως... δε τολμάς...προτιμάς την ελεύθερη πτώση... γκρεμοτσακίζεσαι στη Γη βίαια ...πολλά τα τραύματα...σπεύδουν καλοθελητές να σε γιάνουν... νερό σου βάνουν να στα πλύνουν μα είναι της θάλασσας.. χάδι σου κάνουν με τα χέρια...μα είναι μαχαίρια....κι αν σου ξεφύγει και ένα ωχ....γέλιο το βλέπουν........ Πόπη Νταβιγλάκη